Ik heb vandaag ontdekt hoe verkilt onze samenleving is. En het deed pijn. Ik haat deze wereld! Ik zal het uitleggen

 

Het begon bij on-stage, of eigenlijk ver daarvoor al maar vanaf dat moment ging het allemaal heel snel. Ik had zo een bewondering voor (enkele van) de deelnemers, en ik besloot dat ik geen talent had. (ik eis dat jullie nu allemaal zeggen: "Maar je kunt prachtig gitaar spelen(als antwoord daarop verwijs ik dan hysterisch naar het feit dat twee van mijn beste vriendinnen die ik het meest vertrouwde van iedereen ter wereld me keihard afwezen om aan hun easy nummer mee te doen, en ze kozen in plaats van mij twee lelijke gitaristen.)) Daarna dronken we met de kei-coole sooserds (en een paar minder coole maar die zal ik negeren) miljoenen liters cola en fanta en dubelfrisss. Maar Robbin besloot weer eens misbruik te maken van het feit dat het niet veel moeite kost om een schrikreactie bij me op te wekken, en hij raakte mijn rug aan terwijl hij heel hard BOEH! riep. Dit deed hij nog een aantal keer (lees: miljoenduizendontelbaar keer) met tussenpozen varieerend van 2 tot 9 secondes. Onregelmatig dus! Hoe moet ik me daar nou mentaal op voorbereiden, ik zat trillend van angst te wachten op de volgende greep bij mjin schouders en een korte geluidsuitstoot. En doordat ik daar zo bang voor was schrok ik nog veel meer steeds! De wereld is wreed, vooral wanneer Robbin zijn toorn der verdoemenis over mij uitstort. Huil en ween om mij! Ik draag zoveel pijn en kwetsbaarheid met me mee!

 

Maar daarmee stopte het niet! Vandaag sloeg het nootlot opnieuw toe. Het begon zo geweldig! Ik wist niet waar ik gym had dus daar kon ik jammer genoeg niet heen, maar afgezien daarvan ging alles prachtig. Ik loste mijn schuld van 54 euro en 2 kindersuprises af bij Niels, en at zelf de 3e kindersuprise, want ik had er 3 gekocht. Mijn ei bevatte Spongebob! En ik was in de wolken van blijdschap. Niels gunde mij echter dit geluk niet. Hij vond dat hij meer recht had op de heerlijke aanwezigheid van spongebob. Hij stookte Erik tegen me op en ze keken me intimiderend aan. Nadat al Niels zijn pogingen tot het ontvoeren van mijn nieuwe beste vriend op een fiasco uitdraaiden, besloot hij het op te geven. Hij sprak opnieuw de legendarische woorden die iedereen zoveel angst inboezemen: "hij is toch maar een stuk plastic!" Ik pikte het niet langer. Woest sprong ik op en ik schreeuwde: "IK GA WEL BIJ AARDIGE MENSEN ZITTEN!!" De eerste persoon aan wie ik dacht was Esther maar daar vergiste ik me verschrikkelijk in. Nadat ik uitlegde hoe grof Niels tegen mij sprak zei ze: "Maar het is toch ook een stuk plastic?" Ook op haar kan ik nooit meer rekenen. Ik was verwart en had liefde nodig, maar wie kon me dat geven? Toen zag ik het stralende licht van Elise! Haar sprankelende persoonlijkheid zou me opvrolijken. Maar zodra ik riep dat ik van haar hield beantwoordde ze deze romantische groet met een: "Oh Francien ik hou ook zo van mezelf! ..... en ook van jou hoor"  Dat laatste zei ze er een stuk zachter achteraan, maar ik had niemand anders meer. Ik was alleen op de wereld en ik had haar nodig. Dus ik besloot haar toch te benaderen, ondanks het feit dat ze druk bezig was ruzie te zoeken met een lange jongen. Op het moment dat hij haar begon te bedreigen schreeuwde ze: Neem iemand van je eigen lengte!!! En ze wees met weinig tact naar mij. Ik hield het niet langer meer en begon zachtjes te huilen, ik probeerde niemand aan te kijken omdat ik ze het plezier van de aanblik van mijn betraande gezicht niet langer gunde. Niels ging er met mijn tas vandoor en ook Esther vond dit alles nog niet genoeg. "IEDEREEN HAAT JE" Vertelde ze me terwijl ze moeite had om haar lachen in te houden. Toen vluchtte ik naar Suus en vergat in mijn haast om van deze vervloekte plaats te verdwijnen zelfs mijn jas mee te nemen. Nu was het gelukkig nog mooi weer maar morgen zal ik doodvriezen van de kou. Niet dat het nog wat uimaakt of ik sterf, er geeft toch niemand om mij.

 

Gelukkig overtuigde Suus mij van het tegendeel, en ik had spongebob ook nog! Hij week al deze tijd geen moment van mijn zijde. Suus en ik kochten kado's voor haar vader en voor Daphne, en ik trakteerde mezelf op de grootste miskoop ooit. Toen wist ik zeker dat god mij haatte, en dat hij al zijn macht gebruikt om mijn leven te verpesten! De belleblaas die ik kocht werkte niet goed, tenzij Suus het probeerde, dan blies zij er ineens miljoenen prachtige bellen uit. Mijn record was 2. Ik zal morgen de hele dag oefenen. Ik zal god verslaan! Ik zal bellen blazen! In zijn almachtige gezicht! Oke miss niet. Hij is toch te hoog gegrepen voor mij (en als hij bestaat meen ik hier niets van, Ik hou van god! Eerlijk waar!) Maar iig heb ik morgen gelukkig 9 lesuren lang de tijd om een meesteres te worden in het blazen van bellen met mijn lompe nieuwe bellenblaas!